Witam wszystkich.

Na pewno każdy z Was czytając, może po wielokroć HP, przeżywał własne złości i radości, smutki i tęsknoty i trawił te księgi przez .... czas i przez siebie.

Po przeczytaniu dotychczasowych książek o HP (zwłaszcza od tomu trzeciego) uderzyło mnie ze sporą siłą, że NIE MAM WCALE do czynienia z książką - bajką, z książką o magii. Jak to rozumiem?
Wiecie - w bajkach - Zły w końcu przechodzi metamorfozę i staje się Dobrym (zwłaszcza taki zły nie będący bohaterem głównym). A Zły Główny po prostu - zostaje zabity mocą Dobra i Sprawiedliwości, Zamknięty, Unieruchomiony, etc.

Być może trochę tak się stanie z tym ZŁYM GŁÓWNYM - Voldemortem, ale pewności nie mamy czy nie obędzie się bez jakiegoś kosztu ludzkiego (a to już mniej bajkowe przecież).

Ale mamy: Pan Snape; Pan Malfoy jeden; Pan Malfoy drugi; Pani Umbridge; nawet Pan Knot; nawet skrzat domowy Stworek; oh - Państwo Dursley! - wszyscy. To tyle z tych głównych odrobinę drugoplanowych.

Są jacy są. Wiemy jacy. Ale wciąż są właśnie tacy. Oni ewoluują (jesli można wobec nich użyć tego słowa, bo oznaczałoby jakiś rozwój) we własnym, określonym kierunku. Określonym - nazwijmy - "sztywnością poglądów"; niezyczliwością; nienawiścią; głupotą; itd.

I nic się nie zmieniają.

Jak w życiu. Jak w takim naszym życiu (zwykłym?). Myślę - nieważne czy ono jest bardziej mugolskie czy bardziej magiczne - realizm bije po oczach i sercach.

Może czasami przesadny. Np. tom szósty - bo wtedy pomyslałam - "nie, to już przesada; to nadrealne; przesadnie okrutne nawet jak na Życie".

Tak bym chciała czasem tej bajki. By Państwo Dursley WRESZCIE UJRZELI. Ale to jest pewnie marzenie wielu

Na przykład tym co mają tak dogmatycznych własnych rodzicieli :)

W każdym razie ogromnie doceniam całą "książkę" (cykl) HP za to, że "każe mi patrzeć" na to, od czego chętnie bym się odwróciła, tak jak nie daję rady za długo oglądać w TV o Ludzkich krzywdach, katastofach, o Złu.

Pozdrawiam ciepło.